Rob Cross van de schaakwereld speelt bij Denk en Zet
Geplaatst 26 januari 2018

Natuurlijk is met het avondtempo van 60 minuten per persoon en 30 seconden increment per zet een partij meestal sneller afgelopen dan “vroeger”. Toch had iedereen het gevoel dat het nu nog vroeger was dan anders toen de laatste partij van de avond eindigde. Toch was dit niet het geval. Wellicht het lengen der dagen? De wederom te vroeg in actie gekomen lente-natuur van de natuur? Of kwam het doordat de laatst beëindigde partij van de avond werd gespeeld door een speler met de speelstijl van Rob Cross?

 

Hoe dan ook eindigde de eerste partij in een overwinning van Theo Blonet op Daniel Scherpenisse. De senior liet de junior zien hoe de finesses van een Siciliaan werken bij de zet e6 (of was het nu d6, of beiden?). Mooi dat schaakervaring onder andere op deze wijze wordt doorgegeven.

 

Dat dit ook de andere kant op kan gaan bleek bij het treffen tussen Juan de Graaf en Raymond Leemreijze. De Graaf wist een stuk te winnen doordat hij het paard op f6 van Leemreijze kon overbelasten. De kers op de taart kwam er door een mooie mat, waarbij de vluchtvelden van de zwarte koning kunstig ontnomen werden. Mooi dat de pupil soms de meester overtreft. Overigens was ditzelfde matpatroon eerder bij de jeugdleden op het bord gekomen in een partij, dus misschien had in dit geval de senioren-pupil de inspiratie opgedaan van een pupil-pupil!

 

Vader Jan de Graaf speelde een boeiende partij tegen Sebastiaan Koedoot. De door een passerende clubgenoot als voorzichtig betitelde opstelling werd opeens een stuk actiever na de Lb2 van de Graaf. Dit bracht Koedoot ertoe om in twee zetten tijd zijn dame om te spelen naar de andere vleugel, waarbij pionwinst onvermijdelijk was op straffe van mat op h2. Met nog een negen minuten op de klok tegen een half uur zag de Graaf deze matdreiging wel, maar pareerde hem niet. Een bruusk onverdiend einde van deze partij. In de nazit dachten beide heren dat de pionwinst met daarbij gelijk een aanval op de belangrijke loper d3 van het witte loperpaar (en het tijdsvoordeel) ook wel voldoende zou moeten zijn voor de overwinning. Het silliconen beest vond echter compensatie voor deze pion door deze d3-loper gewoon te laten afwisselen en het zwarte paard te verjagen en daarna de c-lijn plat te leggen. Of dit allemaal in de partij zou zijn gevonden? One of life's remaining mysteries.

 

Ondertussen probeerde Adrian Stoutjesdijk revanche te nemen op Corné Niemantsverdriet. Iedereen (van onze leden) herinnerde zich nog wel de partij eerder deze competitie, waarbij Niemantsverdriet op zet vier een dame wegblunderde, maar toch nog wist te winnen. Een en ander is HIER terug te lezen. Helaas voor Stoutjesdijk zat dit er nooit in deze avond. Allereerst wist Niemantsverdriet een ruimteoverwicht te verkrijgen en nadat Stoutjesdijk de andere kant op (de storm in) rokeerde dan zijn opponent, was het helemaal verdedigen geblazen voor de lokale jongeling. Daar waar de kort gerokeerde witte koning in de directe vuurline lag, stond de lang gerokeerde zwarte koning te ver en lang weg om bestookt te kunnen worden door de tegenpartij. Langzaam maar zeker kon Niemantsverdriet dan ook de partij naar zich toe trekken.

 

En de laatste partij op deze (te) vroeg geëindigde avond? Ronald Heijboer lijkt de potentie te hebben van Rob Cross wat schaken betreft. Met dezelfde snelheid waarmee Cross zijn pijltjes gooit, manoeuvreert Heijboer zijn stukken over het bord. En ook in deze partij tegen Wilco Lindhout deed hij dit met voldoende precisie om de betere positie te verkrijgen. Toch wist Lindhout hem te verlokken tot een te snelle centrumpionopstoot, waardoor de zwarte dame van b7 de sprong kon maken naar h1 met schaak, waardoor de witte stelling in elkaar stortte en Lindhout met zijn ervaring de partij wist te winnen.Met soms wellicht wat meer bedenktijd en het blijven noteren (bij darts doen ze dat voor je) kan Heijboer over een jaar wel eens op een veel hogere positie staan!