Koploper speelt en.... (I)
Geplaatst 17 oktober 2014
.....blijft koploper. De vrijdagavond kende zes partijen op de schaakzolder, waaronder een aantal aantrekkelijke affiches, welke op voorhand garant zouden staan voor vuurwerk.

Zo was er onder andere de partij tussen koploper Jan de Graaf en Rick van de Breevaart. Beide heren hadden tot deze avond slechts een half puntje afgestaan, dus was het de vraag of een van hun zijn eerste verliespartij ging incasseren. Deze ‘eer’ viel te beurt aan van de Breevaart. In een Franse partij kon hij geen goede plaats voor zijn dame vinden. Ondanks heel veel zetten met dit machtige stuk, werd de samenwerking van de witte lichte stukken hem teveel.

Runner-up Johnny van de Berge verdedigde zijn tweede plaats tegen naaste belager Ibrahim Bajramovic. Laatstgenoemde speelde vorige week nog een partij zonder blunders of echte onnauwkeurigheden, maar dat bleek geen vervolg te krijgen. In eveneens een Franse partij werd er een behoorlijke tijd geschoven, totdat Bajramovic zomaar een stuk weg gaf. 1-0. Dank u beleefd.

Degene die vorige week nog een stuk weg gaf tegen Bajramovic, mocht het opnemen tegen de enige speler die nog 100% heeft. Helaas voor Theo Blonet werd deze procentuele score gehalveerd, doordat hij in een wild west partij het onderspit moest delven tegen Sebastiaan Koedoot. Laatstgenoemde maakte dit keer geen rekenfouten en bewees dat het paardoffer van Blonet geen doorslaggevende bres kon slaan in de zwarte stelling.

Wild west taferelen deden zich ook voor in de partij tussen Peter van de Breevaart en Bart Hertog. In een Fransoos (leek wel besmettelijk deze avond) kwam er een stelling op het bord welke in “punten” gelijk was, maar in de samenstelling van de lichte stukken en pionnen niet. Wanneer er drie pionnen zijn geruild tegen een paard of een loper levert dit meestal spannend ongebalanceerd spel op dat zelden in remise eindigt. Zo ook nu: beide spelers (welke nog puntloos waren tot vanavond) gingen vol voor de winst. In een uiteindelijke stelling van witte dame+4 pionnen tegen zwart paard+2 torens+1 pion dreigde Hertog met mat in één. De hoop van de witte stukken was gevestigd op het geven van schaakjes en daarbij wellicht de toren op h8 op te kunnen pikken (welke niet verbonden was met de andere toren op g2). Hertog hield het hoofd koel en maakte niet de fout om de ver opgerukte witte vrijpion mee te snoepen. Uiteindelijk raakten de witte schaakjes op en probeerde van de Breevaart zijn tegenstander er toe te verleiden om de zwarte torens af te wisselen tegen de dame en een pion waarna een lastig (maar waarschijnlijk toch gewonnen) eindspel op het bord zou komen. Hertog had nog genoeg bedenktijd om voor een betere optie te gaan. Hij verbond zijn beide torens en dreigde mat, waarbij van de Breevaart zijn dame moest geven voor het paard en derhalve kon terugkijken op een mooie partij met een minder mooi resultaat.

Was er dan geen enkele van de Breevaart die kon scoren? Guido van de Breevaart hield de eer van de (schaak)familie hoog (en van de nul af te komen) door op snelle en gedegen wijze met de witte stukken Hans Smits opzij te zetten. Extra veel tijd dus voor de analyse, waarin een leerzaam ongelijke lopereindspel met wisselende pionnenaantallen op beide flanken werd uitgepluisd.

Er werd ook nog lang geanalyseerd bij de partij tussen Corné Niemantsverdriet en Raymond Leemreijze. Beide spelers stonden op 50% voor deze onderlinge ontmoeting, maar ook dit zou na deze partij anders zijn. Leemreijze nam te weinig tijd voor het zoeken van de juiste voortzettingen, waardoor Niemantsverdriet ervoor zorgde dat de totale strijd tussen wit en zwart deze avond een (witte) winnaar opleverde. Volgende keer dan toch maar weer Siciliaans in plaats van Frans?