Gedurfd spel
Geplaatst 27 november 2015
De avond begon. net als het weer. triest voor de jeugd, omdat het reeds jaren gekoesterde koffiezetapparaat voor een totale stroomuitval zorgde, waardoor het aardedonker was op de zolder en daardoor de jeugdlessen vervielen. Om de jeugdige bezoekers uit Goes niet voor niets te hebben laten rijden (het ‘laten’ in deze zin kan op twee manieren gelezen worden, maar er wordt de legale manier bedoeld), werd er geïmproviseerd en kon de externe jeugdmatch toch plaatsvinden. Als beloning sprongen dan toch de lichten uiteindelijk weer aan en als extra beloning ging de jeugd van Denk en zet er met de overwinning vandoor c.q. hielden ze deze in Scherpenisse.

Voor de interne seniorencompetitie gold het motto “Wie niet waagt, wie niet wint”. Misschien dat het gure herfstweer dit motto in de acht schakers boven bracht deze vrijdagavond op de schaakzolder. Het zal wel vaker hebben plaatsgevonden, maar het viel deze avond op dat er geen e4-e5 openingen waren, alsmede dat er ook geen d4 viel te noteren als openingszet. Halfopen dynamische spelen derhalve die ook wederom allemaal tot het gaatje gingen. Deels leek het een herhaling van vorige week.

Hier was bijvoorbeeld sprake van bij tussen de partij tussen Theo  Blonet en Joost van Eenennaam. Blonet had het ruimteoverwicht en de kwaliteit voorsprong. Normaal gesproken is het dan wachten op het foutje van Blonet, maar dat leek er niet te komen. Toch bleef van Eenennaam wederom geconcentreerd spelen en de maximale mogelijkheden zoeken in de stelling. En net als vorige week tegen Sebastiaan Koedoot werd dit uiteindelijk weer met een halfje beloond. Van Eenennaam staat na elf ronden op een keurige derde plaats.

Ook in de partij tussen Peter van de Breevaart en Sebastiaan Koedoot viel er deels een parallel te trekken met vorige week. Na een paar zetten committeerden beide spelers zich tot  een uiterst dynamische partij: Koedoot ging voor winst van de b2 pion en de toren op a1 met zijn dame (net zoals Bart Hertog de toren op a1 ook met zijn dame pakte vorige week tegen van de Breevaart) en van de Breevaart zag dat als een investering  voor het totaal openrijten van de zwarte koningsstelling met bijbehorende aanval. Ook nu gaf WFH duidelijk het voordeel aan de materieel voorstaande partij, maar één foutje in zo een stelling en van de Breevaart lacht het laatst. Zoals Hertog vorige week zei over deze tegenstander: hij voelt zich als een vis in het water in dit soort stellingen en hij komt er altijd mee weg. Nou, dit keer (zoals beloofd!) niet dus! Koedoot trok op het cruciale moment bijna een half uur uit om in een complexe stelling de juiste voortzetting te vinden en deed dat (wonderbaarlijk) ook, waarna hij goed op de stelling bleef zitten. Van de Breevaart probeerde nog van alles en vond creatieve dreigingen, maar in tijdnood was het offeren van een tweede toren (in volgens WFH nog steeds slechtere stelling) teveel van het goede. Een mooie spectaculaire partij met dit keer Koedoot als overwinnaar. Of zoals Corné Niemantsverdriet aan het begin van de avond zei: de koploper heeft nog iets recht te zetten met betrekking tot de eerste ronde: nou, bij deze dus.

Niemantsverdriet had zelf een zware kluif aan Hans Smits. Uit de laatste geschreven stukjes blijkt al dat Smits goed schaakt de laatste weken en zijn mannetje steeds beter weert. Nu was dit ook het geval. Smits kwam niet gewoontegetrouw een stuk voor, maar verdedigde een stuk achterstand (in ruil tegen een pion?) met verve. Niemantsverdriet kroop nog door het oog van de naald toen hij zijn toren losliet en toen realiseerde dat Smits via loperschaak deze toren kon slaan, echter kon hij met zijn koning dan Smits’ toren aanvallen: stellingsgeluk moet je ook wel eens hebben. Taai verdedigend kwam Smits heel dicht bij remise, maar Niemantsverdriet wist toch keurig het punt binnen te slepen in de op een na langste partij.

De eer van de langste partij kwam op de namen van Raymond Leemreijze en Wilco Lindhout. Beiden geven nooit op en zoeken altijd naar kansjes, ook in mindere stellingen. Misschien was dat wel de reden waarom Lindhout in betere stelling letterlijk op zijn handen ging zitten: het zal niet de eerste keer zijn dat door te snel zetten een betere stelling rigorreus omslaat in een slechtere stelling. Alle leden van de vereniging hebben in dat opzicht ons verenigingscredo wel eens verloochent… In het eindspel koos Leemreijze niet voor het goede plan. In plaats van op de zevende rij binnen te vallen met zijn torens om de zwakke pionnen van Lindhout te bestoken ging hij met zijn pionnen lopen, waarbij Lindhout de mogelijkheid had om een zwakke pion af te ruilen. Uiteindelijk moest de koning van Leemreijze bij de vijandelijke vrijpion op de a lijn blijven, waardoor helemaal aan de andere kant de beslissende slag kon worden toegebracht en promotie onvermijdelijk was.

Vier partijen dus met aan elkaar gewaagde spelers. Wat willen we nog meer? En voor degenen die nu ‘koffie’ zeggen en in de stress schieten dat met de externe wedstrijd tussen Scheldeschaak en Zie Scherpe Combinatie (over een paar uur) in het verschiet ze deze essentiële doping moeten missen, Wilco is zo vriendelijk geweest om last-minute voor deze gure schaakdagen een koffieautomaat van zijn werk beschikbaar te stellen. En gelukkig maar, want zo een eerste historische wedstrijd tussen de twee combinatieteams Zie Scherpe Combinatie en Scheldeschaak moet natuurlijk bekroond worden met zwart goud.