Enige winstpartij in stijl afgesloten
Geplaatst 27 januari 2017
Van de vijf gespeelde partijen eindigden er wel vier in remise. Een record wellicht in de nog relatief jonge historie van de interne competitie bij schaakvereniging Denk en Zet. De remises kwamen zeker niet allemaal tot stand in pais en vree c.q. van salonremises was geen sprake. Grootste bewijs van deze stelling was misschien wel dat de eerste partij de partij was die met een winnaar (en verliezer) van de schaakzolder afging.
 
De ene week is de andere niet. Theo Blonet die vorige week naar eigen zeggen Rick van de Breevaart met geluk liet wegkomen haalde nu zijn sportieve gram.  Wilco Lindhout die misschien nog in de roes zat van zijn mooie afsluitende zet en overwinning van vorige week tegen Andries de Meyer was hiervan het slachtoffer. Misschien nog wel mooier dan de stikmat die Blonet op het bord bracht, was het geëtaleerde enthousiasme waarmee hij deze zet uitvoerde. Mooi om te zien hoe een man met zoveel jaren schaakervaring nog zoveel plezier beleeft van het spelletje. Plezier dat gedeeld wordt door zijn tegenstander (misschien niet specifiek met betrekking tot deze partij), getuige de lange nazit die beiden nog hadden om de diverse varianten door te analyseren.
 
De eerste onbesliste partij was die tussen koploper Sebastiaan Koedoot en nummer vier Johnny van den Berge. In een voor het oog wellicht tamme partij gaven de twee elkaar weinig toe. Achteraf bleken veel zetten dan ook tot de favorieten van WFH te horen. Toen van den Berge de kans had om met zijn dame de pion op b2 te slaan zag hij hiervan af. De pion bleek in die mate vergiftigd dat Koedoot een paar zetten later de equivalente pion op b7 zou terugwinnen, waarna de stelling een stuk onevenwichtiger zou worden dan nu het geval was. De evenwichtigheid die nu in de stelling bleef deed Koedoot er toe besluiten om het remiseaanbod van van den Berge te accepteren. Door deze remise wipt van den Berge over Bart Hertog heen naar de derde plaats op het virtuele podium.
 
Remise leek vroeg in de partij tussen Raymond Leemreijze en Juan de Graaf zeker niet de uitslag te gaan worden. De Graaf kon een pionvork uitvoeren en deed dat dan ook. Leemreijze had als compensatie een pionnenmeerderheid op de damevleugel, waarvan ze alle drie ook al op de helft dan wel over de helft van het bord waren gelopen. In een dubbel toreneindspel met veel pionnen op het bord bleek de loper van de Graaf niet meer dan een verdediger, simpelweg omdat de pionnenstructuur deze loper geen mogelijkheid bood om het vijandelijk kamp te infiltreren. Beide heren kwamen dan ook terecht remise overeen. Eindspelen, pionnenstructuren en lopers: een pion voorsprong is dan vaak niet voldoende voor de winst, maar de uitzondering bevestigt de regel (zie diagram). Welke zet brengt hier winnend voordeel voor zwart? Een eindspel dat ook in (andere) stijl werd afgesloten al zegt de schrijver het zelf.
 
Ibrahim Bajramovic had zijn accurate snelschaaktempo van vorige week meegenomen. Wist hij vorige week Koedoot op remise te houden, nu deed hij hetzelfde tegen Jan de Graaf. In een open stelling met dames, torens en beide een loper op het bord tikte de tijd van de Graaf weg, waarbij zijn koning ook iets meer op de tocht stond dan zijn evenknie. De Graaf hield het hoofd koel en wist geforceerd de dames te ruilen, waarna de enkele vrijpion van beiden niet ver genoeg was opgerukt om nog een serieuze gooi naar de overwinning te doen. Een terechte remise, waarbij er tijdens de partij echt voor de winst gegaan werd.
 
In de strijd om de plaatsen net achter het huidige podium wist Corné Niemantsverdriet zijn minimale voorsprong op Joost van de Eenennaam te behouden. In een partij die qua tijd tot het gaatje ging had van Eenennaam iets meer ruimte, maar stond alles zo dicht c.q. zo opgesteld dat het voor beide kanten lastig was om een winstplan te vinden. Iets forceren betekent vaak misgeschoten beren en scheuren in de eigen kleren. En zolang aan beide kanten geen echte fouten worden gemaakt dan is remise de logische uitslag. Hoe complex deze partij eigenlijk was bleek wel in de analyse: mogelijke winstplannen lagen in hele kleine voordeeltjes bereiken, het fixeren van de stukken van de tegenstander en dan weer andere zwaktes proberen te ontlokken. In de analyse met veel varianten die dan weer goed voor wit en dan weer goed waren voor zwart werd duidelijk dat dan het niet willen forceren een goede keuze was. Met deze remise blijven beide heren uitzicht houden op en podiumplaats. Kortom, het blijft spannend in de interne competitie!