De laatste ronde...
Geplaatst 11 mei 2018

Na drie weken (twee vrijdagavonden) alvast een voorschot te hebben genomen op de zomerstop werd er deze avond de laatste ronde in de interne competite gespeeld. Stond er nog wat op het spel qua podiumplaatsen? In ieder geval niet voor de eerste en tweede positie. Het is al een aantal ronden duidelijk dat Sebastiaan Koedoot voor de elfde keer clubkampioen gekroond mag worden en dat Joost van Eenennaam net als twee seizoen geleden de zilveren lauwerenkrans op mag zetten.

 

Voor de derde plaats zou er wellicht nog wat kunnen veranderen. In eerste instantie was dat afhankelijk van de mensen die er waren. Hoewel Rick van de Breevaart voor ingang van deze laatste ronde met 412 punten 20 a 36 punten voorstond op zijn belagers Jan de Graaf, Adrian Stoutjesdijk en Corné Niemantsverdriet, zou hij op voorhand bij afwezigheid niet helemaal zeker zijn van de derde positie, want Jan de Graaf zou hem dan bij aanwezigheid en winst (afhankelijk van de tegenstander) eventueel nog kunnen achterhalen.

 

Rick bleek er te zijn en Jan niet, dus daardoor zou Rick altijd boven Jan blijven staan, maar stond deze derde plaats met deze kennis nu al vast voordat er ingedeeld kon worden? In ieder geval was al wel zeker dat Rick minimaal vierde zou worden, want ook Adrian was er niet. Corné was er wel, maar zou hij de achterstand van 36 punten nog kunnen inhalen of was zijn verlies de vorige ronde tegen Joost al funest voor een podiumkans? Een overwinning op koploper Sebastiaan levert 35 punten op, op Joost 34 punten en op Rick 33 punten etc. etc. Omdat elke week ieders puntenaantal herrekend wordt door al de individuele resultaten van heel het seizoen opnieuw door te rekenen op basis van de stand (van de tegenstanders op de ranglijst) na de vorige ronde kan zo een herrekening toch enkele extra of minder punten opleveren dan simpelweg de nu behaalde punten op te tellen bij de punten van de ranglijst van vorige week. Toen bleek dat er naast Sebastiaan, Joost, Rick, Corné ook nog Johnny van den Berge, Hans Smits en Ronald Heijboer aanwezig waren leek er heel misschien nog wel een kans te kunnen zijn voor Corné.

 

Met deze zeven spelers een oneven aantal. Sebastiaan zag de bui al hangen dat hij zijn eerste interne nederlaag van dit seizoen zou oplopen in de laatste ronde, dus besloot hij zichzelf het 'makkelijk' te maken: zich afmelden en het spelen van een potje doorgeefschaak tegen de zusjes Wesdorp met ieder tien minuten per bord. Het voordeel van het in je eentje aan twee borden door te geven is dat je een gecombineerd plan zou kunnen bedenken en dan op het ene bord daarvoor dan de benodigde stukken slaat voor het andere en vice versa. Dat zou kunnen, ware het niet dat twee gelijk zettende tegenstanders en twee wegtikkende klokken al complex genoeg zijn (op welk bord kijk je wanneer). Nadat de ouderdom de jeugd toch op beide borden had bedwongen, volgde er snelschaak op twee borden tegelijk met iedereen vijf minuten per partij. Hetzelfde probleem hier voor Sebastiaan, maar het geluk dat hij Mariët in het middenspel mat kon zetten, waardoor hij al zijn aandacht kon richten op het andere bord en zijn tijd- en materiaalachterstand tegen Nicoline nog beide kon op- en inhalen. Zeker niet makkelijk en misschien nog wel intensiever dan normaal competitieschaak, maar wel leuk!

 

Intussen had Corné de nu meest optimale loting gekregen. Hij mocht tegen Rick proberen om zelf het maximale puntenaantal binnen te slepen en Rick nul punten te laten scoren. Het werd een interessante partij, waarbij Rick materiaal er tegenaan gooide om de koning van Corné in the open te houden en – niet onbelangrijk – om te voorkomen dat Corné zijn stukken op de koningsvleugel kon activeren, waardoor het spelen met materiaalachterstand toch eigenlijk nog spelen met materieel voordeel is (gemeten in activiteit). In de analyse bleek dat Corné bij precies de juiste zetten het materiaal had kunnen voorblijven en op den duur de stelling had kunnen vereenvoudigen, maar als-als-als. Nu wist Rick een mooi matnet te breien, waarbij zijn beide lopers, dame en toren ideaal werden uitgenut. Een mooie pot om het seizoen mee te besluiten!

 

Dat als-als-als gold ook voor Hans in zijn partij tegen Joost. Zijn koningstelstel werd opengemaakt en mat was onafwendbaar. Een andere zet en hij had er goed uitgekomen en door de daarna volgende vereenvoudiging ook perspectief gehad op een beter resultaat. Toch mag Hans trots zijn op zijn seizoen. Elk seizoen boekt hij vooruitgang: ten opzichte van vorig seizoen een verdubbeling van het aantal absolute punten (uit minder partijen!).

 

De langste partij was die tussen Johnny en Ronald. Johnny wist Ronald een dubbelpion op de c-lijn te bezorgen en daardoor zelf een vrijpion te verkrijgen op de a-lijn, welke nog wel op de beginpositie stond. Ronald staat bekend als een goede stugge schaker, die soms nog wel eens wat te snel speelt. Deze al redelijk lange partij had nog langer kunnen duren mocht hij het sneaky dame-zetje van Johnny hebben gezien. Nu ging er zonder compensatie een paard af (toren en paard stonden beiden aangevallen en ongedekt), waardoor Johnny niet meer diep hoefde te gaan om te proberen de a-pion aan de overkant te krijgen. Hierdoor eindigt Johnny boven de 50% en heeft Ronald verdienstelijk spel laten zien in zijn eerste (halve) seizoen.

 

Had het nu uitgemaakt voor Corné indien Sebastiaan zich niet vrijwillig had teruggetrokken? Aangezien Corné de laatste zeven ronden al tegen Sebastiaan had gespeeld kon hij sowieso deze ronde niet tegen hem spelen. Johnny zou oneven zijn ingedeeld door het Keizer systeem, waardoor Corné nog steeds tegen Rick had gespeeld. Oja en mocht Corné nu wel die ene kans gegrepen hebben en van Rick hadden gewonnen? Wat zou de herrekening dan hebben opgeleverd? In dat geval zou Rick geëindigd zijn op 413 punten en Corné op 409. Nu evenaart Corné zijn zesde positie van vorig seizoen en pakt Rick ook dit jaar weer eremetaal mee.